Powrót do Instrukcji online

10660x

000076

Dipl.-Ing. Frank Faulstich

2023-12-14

Wybór ręczny

Przegląd

Graficzny interfejs użytkownika i jego ustawienia

Dlubal Center

Dane podstawowe modelu

Konstrukcja

Imperfekcje

Przypadki obciążeń i kombinacje

Asystenci obciążeń

Obciążenia

Obiekty wynikowe

Koszty i emisje

Obliczenia

Wyniki

Obiekty pomocnicze

Cyfrowe Bliźniaki

Funkcje programu

Wizualizacja wyników

Raporty

Rysunki

Nieliniowe zachowanie materiału

Modele materiałowe

Jeśli w Podstawowe dane modelu aktywowane jest add-on analizy Nieliniowe zachowanie materiału (wymagana licencja), obok modeli materiałowych Izotropowy | Liniowo sprężysty i Ortotropowy | Liniowo sprężysty na liście modeli materiałowych dostępne są dodatkowe możliwości do wyboru.

Modele materiałowe dla dodatku do analizy 'Nieliniowe zachowanie materiału'

Metoda obliczeń

Przy użyciu nieliniowego modelu materiałowego zawsze przeprowadzana jest obliczenia iteracyjne. W zależności od modelu materiałowego definiowany jest inny związek między naprężeniami a odkształceniami.

Sztywność elementów skończonych jest w trakcie iteracji wielokrotnie dostosowywana, aż do spełnienia zależności naprężenie-odkształcenie. Dostosowanie odbywa się zawsze dla całego elementu powierzchniowego lub bryłowego. Dlatego przy ocenie naprężeń należy zawsze stosować rodzaj wygładzania Stały w elementach siatki.

Uśrednianie wyników

Plastyczne i nieliniowo sprężyste modele materiałowe

Niektóre modele materiałowe w RFEM są oznaczone jako „plastyczne”, inne jako „nieliniowo sprężyste”. Gdy element konstrukcyjny z materiałem nieliniowo sprężystym zostanie ponownie odciążony, odkształcenie cofa się po tej samej ścieżce. Przy całkowitym odciążeniu nie pozostaje żadne odkształcenie.

Wykres naprężenie-odkształcenie, nieliniowy wykres sprężysty

Przy odciążeniu elementu konstrukcyjnego z plastycznym modelem materiałowym po całkowitym odciążeniu pozostaje odkształcenie.

Wykres naprężenie-odkształcenie, tworzywo sztuczne

Obciążenie i odciążenie można symulować za pomocą add-onu Analiza stanów konstrukcji.

Wskazówka

Więcej informacji o nieliniowo sprężystych modelach materiałowych znajdziesz w artykule specjalistycznym Prawa płynięcia w modelu materiałowym Izotropowy nieliniowo sprężysty.

Siły wewnętrzne w powierzchni

Siły przekrojowe w płytach z nieliniowym materiałem wynikają z całkowania numerycznego naprężeń po grubości płyty. Aby określić metodę całkowania dla grubości, zaznacz w oknie dialogowym „Edytuj grubość” opcję Podaj metodę całkowania. Dzięki temu dostępne są następujące metody całkowania:

Kwadratura Gaussa-Lobatto
metoda Simpsona
metoda trapezów

Zdefiniuj metodę całkowania dla grubości powierzchni

Ponadto można określić „liczbę punktów całkowania” w obrębie grubości płyty od 3 do 99.

Wskazówka

Teoretyczne podstawy poszczególnych metod całkowania znajdziesz w podręczniku Powierzchnie wielowarstwowe.

Izotropowy | Plastyczny (pręty)

Jeśli na liście rozwijanej „Model materiałowy” wybierzesz pozycję Izotropowy | Plastyczny (pręty), zakładka do wprowadzania nieliniowych parametrów materiału zostaje aktywna.

Aktywacja nieliniowego modelu materiałowego

Zdefiniuj nieliniowe parametry materiałowe

W tej zakładce definiujesz wykres naprężenie-odkształcenie. Dostępne są następujące możliwości:

Standardowy
Biliniowy
Wykres

Jeśli wybrano opcję Standardowy, RFEM stosuje biliniowy model materiałowy. Dla modułu sprężystości E i granicy plastyczności f_y wykorzystywane są wartości z bazy danych materiałów. Ze względów numerycznych gałąź nie przebiega dokładnie poziomo, lecz ma małe nachylenie E_p.

Jeśli chcesz zmienić wartości granicy sprężystości i modułu sprężystości, aktywuj w zakładce „Podstawy” pole wyboru Materiał zdefiniowany przez użytkownika.

Aktywuj materiał zdefiniowany przez użytkownika

Przy definicji biliniowej można również wprowadzić wartość dla E_p.

Bardziej złożone zależności między naprężeniem a odkształceniem definiujesz za pomocą wykresu naprężenie-odkształcenie. Po wybraniu tej opcji wyświetlana jest zakładka „Wykres naprężenie-odkształcenie”.

Wprowadź własny wykres naprężenie-odkształcenie

Wprowadź niestandardowy wykres naprężenie-odkształcenie

W każdym wierszu zdefiniuj punkt zależności naprężenie-odkształcenie. Jak wykres ma przebiegać po ostatnim punkcie definicji, możesz wybrać na liście „Koniec wykresu” poniżej wykresu:

Postęp po ostatnim punkcie definicji

Przy „zniszczeniu” naprężenie po ostatnim punkcie definicji wraca do zera (np. gdy materiał pęka). „Uplastycznienie” oznacza, że naprężenie przy rosnącym odkształceniu pozostaje stałe. „Ciągłość” oznacza, że krzywa przebiega dalej z nachyleniem ostatniego odcinka.

Informacje

W tym modelu materiałowym wykres naprężenie-odkształcenie odnosi się do naprężenia wzdłużnego σ_x. Różne granice plastyczności dla rozciągania i ściskania nie mogą być w tym modelu materiałowym uwzględnione.

Izotropowy | Plastyczny (powierzchnie/konstrukcje bryłowe)

Jeśli na liście rozwijanej „Model materiałowy” wybierzesz pozycję Izotropowy | Plastyczny (powierzchnie/konstrukcje bryłowe), zakładka do wprowadzania nieliniowych parametrów materiału zostaje aktywna.

Wybierz model z tworzywa sztucznego

Najpierw wybierz „hipotezy wytrzymałościowe”. Do wyboru są następujące hipotezy:

Huber-Mises (hipoteza energii odkształcenia postaciowego)
Tresca (hipoteza naprężeń stycznych)
Drucker-Prager
Mohr-Coulomb

Zdefiniuj hipotezę uszkodzenia naprężeniowego

Jeśli wybierzesz von Mises, w wykresie naprężenie-odkształcenie stosowane są następujące naprężenia:

Powierzchnie

σ_{v} = \sqrt{σ_{x}^{2} + σ_{y}^{2} - σ_{x} σ_{y} + 3 (τ_{xy}^{2})}

Naprężenia równoważne z naprężeń podstawowych według von Misesa

Konstrukcje bryłowe

σ_{v, Mises} = \sqrt{σ_{x}^{2} + σ_{y}^{2} + σ_{z}^{2} - σ_{x} σ_{y} - σ_{x} σ_{z} - σ_{y} σ_{z} + 3 (τ_{x y}^{2} + τ_{x z}^{2} + τ_{y z}^{2})}

Naprężenie równoważne σ_v,Mises z naprężeń podstawowych

σ_{v, Mises} = \sqrt{\frac{1}{2} [(σ_{1} - σ_{2})^{2} + (σ_{1} - σ_{3})^{2} + (σ_{2} - σ_{3})^{2}]}

Naprężenie równoważne σ_v,Mises z naprężeń głównych

Według hipotezy Tresca stosowane są następujące naprężenia:

Powierzchnie

σ_{v} = \sqrt{{(σ_{x} - σ_{y})}^{2} + 4 {τ_{xy}}^{2}}

Naprężenie równoważne według Tresca

Konstrukcje bryłowe

σ_{v, Tresca} = max (|σ_{1} - σ_{2}|; |σ_{2} - σ_{3}|; |σ_{3} - σ_{1}|)

Naprężenie równoważne σ_v,Tresca

Według hipotezy Drucker-Prager to naprężenie jest stosowane dla powierzchni i brył:

σ_{v} = \frac{m - 1}{2} (σ_{1} + σ_{2} + σ_{3}) + \frac{m + 1}{2} \sqrt{\frac{1}{2} [{(σ_{1} - σ_{2})}^{2} + {(σ_{2} - σ_{3})}^{2} + {(σ_{3} - σ_{1})}^{2}]}

m = \frac{σ_{c}}{σ_{t}}

σ_c	Naprężenie graniczne w ściskaniu
σ_t	Naprężenie graniczne dla rozciąganie

Kryterium wydajności według Druckera-Pragera

Według hipotezy Mohr-Coulomb następujące naprężenie jest stosowane dla powierzchni i brył:

σ_{v} = \frac{m + 1}{2} \max \{|σ_{1} - σ_{2}| + K (σ_{1} + σ_{2}), |σ_{2} - σ_{3}| + K (σ_{2} + σ_{3}), |σ_{3} - σ_{1}| + K (σ_{3} + σ_{1})\}

K = \frac{m - 1}{m + 1}

m = \frac{σ_{c}}{σ_{t}}

Mohr-Coulomb

Izotropowy | Nieliniowo sprężysty (pręty)

Sposób działania jest w dużej mierze zgodny z modelem materiałowym Plastyczny (pręty). W przeciwieństwie do niego jednak po odciążeniu nie pozostaje żadne odkształcenie plastyczne.

Izotropowy | Nieliniowo sprężysty (powierzchnie/konstrukcje bryłowe)

Sposób działania jest w dużej mierze zgodny z modelem materiałowym Plastyczny (powierzchnie/konstrukcje bryłowe). W przeciwieństwie do niego jednak po odciążeniu nie pozostaje żadne odkształcenie plastyczne.

Izotropowy | Uszkodzenie (powierzchnie/konstrukcje bryłowe)

W przeciwieństwie do innych modeli materiałowych wykres naprężenie-odkształcenie dla tego modelu nie jest antysymetryczny względem początku układu współrzędnych. Dzięki temu w tym modelu materiałowym można na przykład odwzorować zachowanie fibrobetonu. Szczegółowe wskazówki dotyczące modelowania fibrobetonu znajdziesz w artykule specjalistycznym Właściwości materiałowe fibrobetonu.

Model materiałowy „Izotropowy | Uszkodzenia"

Izotropowa sztywność jest redukowana za pomocą skalarnej wartości uszkodzenia. Ta wartość uszkodzenia wyznacza się z przebiegu naprężenia zdefiniowanego na wykresie. Nie uwzględnia się przy tym kierunku naprężeń głównych, lecz uszkodzenie następuje raczej w kierunku odkształcenia zastępczego, które obejmuje również trzeci kierunek prostopadły do płaszczyzny. Strefa rozciągania i obszar ciśnienia tensora naprężeń są traktowane oddzielnie. Obowiązują różne wartości uszkodzenia.

„Rozmiar elementu odniesienia” steruje skalowaniem odkształcenia w strefie rysy na długość elementu. Przy ustawionej domyślnie wartości zero nie następuje skalowanie. W ten sposób zachowanie materiału fibrobetonu jest odwzorowywane realistycznie.

Wskazówka

Teoretyczne podstawy modelu materiałowego „Izotropowy uszkodzenie” znajdziesz w artykule specjalistycznym Nieliniowy model materiałowy uszkodzenia.

Ortotropowy | Anizotropowe uszkodzenie

Materiały drzewne mają właściwości zależne od kierunku (anizotropowe). Anizotropowe kierunki główne przebiegają w kierunku włókien, promieniowo i stycznie. W zakładce Ortotropowy | Anizotropowe uszkodzenie można zdefiniować właściwości nieliniowe.

Model materiałowy 'Ortotropia | Uszkodzenie anizotropowe'

Model materiałowy 'Ortrotrop | Anizotropowe uszkodzenie'

Ten model materiałowy realizuje model uszkodzenia z ośmioma kryteriami zniszczenia dla drewna. Drewno zachowuje się przy rozciąganiu i ścinaniu quasi-kruch, a przy ściskaniu plastycznie. Ulega zniszczeniu w płaszczyznach wyznaczonych przez przebieg włókien. Model uszkodzenia według Sandhaas [2] opisuje osiem oddzielnych kryteriów zniszczenia (po jednym na kwadrant przestrzeni naprężeń), które sterują dziewięcioma współczynnikami redukcji sztywności.

Lokalna oś x przebiega w kierunku włókien, oś y w kierunku promieniowym, a oś z stycznie. Każde kryterium jest funkcją naprężenia F, która przy początku uszkodzenia osiąga wartość 1. Cztery z nich to proste kryteria naprężeń maksymalnych. Cztery kryteria dla rozciągania poprzecznego i ścinania są eliptyczne: kruche zniszczenie (pęknięcie) jest wywoływane przez rozciąganie w odpowiedniej płaszczyźnie.

Podaj graniczne wytrzymałości materiału oraz energię pęknięcia przy rozciąganiu i energię pęknięcia przy ścinaniu dla każdego kierunku.

Informacje

W przeciwieństwie do modelu materiałowego Ortotropowy | Plastyczny siły nie są redystrybuowane, lecz sprzężone przez zniszczenie płaszczyzny włókien. Pozwala to odwzorować zachowanie drewna przy rozłupywaniu. Deformacje są zazwyczaj mniejsze.

Deformacje w modelu materiałowym Ortotropia | Plastyczność (po lewej) i Ortotropia | Anizotropowe uszkodzenie (po prawej)

Deformacje w modelu materiałowym Ortotropowy | Plastyczny (po lewej) i Ortotropowy | Anizotropowe uszkodzenie (po prawej)

Ortotropowy | Plastyczny (powierzchnie) / Plastyczny (konstrukcje bryłowe)

Model materiałowy według Tsai-Wu łączy właściwości plastyczne i ortotropowe. Umożliwia to szczególne modelowanie materiałów o charakterystyce anizotropowej, takich jak tworzywa sztuczne wzmocnione włóknami lub drewno.

Przy uplastycznieniu materiału naprężenia pozostają stałe. Następuje redystrybucja w zależności od sztywności występujących w poszczególnych kierunkach.

Model materiałowy „Ortotropowy | Plastik (powierzchnie)"

Model materiałowy ' ortotropowy | Plastyczny (brył) '

Obszar sprężysty odpowiada modelowi materiałowemu Liniowo sprężysty (konstrukcje bryłowe). Dla obszaru plastycznego obowiązuje następujący warunek płynięcia według Tsai-Wu:

Powierzchnie

σ_{x} [\frac{1}{f_{t, x}} - \frac{1}{f_{c, x}}] + \frac{{σ_{x}}^{2}}{f_{t, x} f_{c, x}} +

σ_{y} [\frac{1}{f_{t, y}} - \frac{1}{f_{c, y}}] + \frac{{σ_{y}}^{2}}{f_{t, y} f_{c, y}} +

\frac{{τ_{xy}}^{2}}{{f_{v, xy}}^{2}} - {[\frac{1}{f_{t, x}} + \frac{1}{f_{c, x}}]}^{2} \frac{E_{x} E_{p, x}}{E_{x} - E_{p, x}} α \leq 1

α = \sum_{i} ∆ γ_{i}

Tsai-Wu, płaski stan naprężenia

Konstrukcje bryłowe

σ_{x} [\frac{1}{f_{t, x}} - \frac{1}{f_{c, x}}] + \frac{{σ_{x}}^{2}}{f_{t, x} f_{c, x}} +

σ_{y} [\frac{1}{f_{t, y}} - \frac{1}{f_{c, y}}] + \frac{{σ_{y}}^{2}}{f_{t, y} f_{c, y}} +

σ_{z} [\frac{1}{f_{t, z}} - \frac{1}{f_{c, z}}] + \frac{{σ_{z}}^{2}}{f_{t, z} f_{c, z}} +

\frac{{τ_{yz}}^{2}}{{f_{v, yz}}^{2}} + \frac{{τ_{xz}}^{2}}{{f_{v, xz}}^{2}} + \frac{{τ_{xy}}^{2}}{{f_{v, xy}}^{2}} -

{[\frac{1}{f_{t, x}} + \frac{1}{f_{c, x}}]}^{2} \frac{E_{x} E_{p, x}}{E_{x} - E_{p, x}} α \leq 1

α = \sum_{i} ∆ γ_{i}

Tsai-Wu, Przestrzenny stan naprężeń

Wszystkie wytrzymałości należy zdefiniować jako dodatnie.

Warunek płynięcia można sobie wyobrazić jako powierzchnię w kształcie elipsoidy w sześciowymiarowej przestrzeni naprężeń. Jeśli jedna z trzech składowych naprężeń zostanie przyjęta jako wartość stała, powierzchnię można rzutować na trójwymiarową przestrzeń naprężeń.

Jeśli wartość f_y(σ) według równania Tsai-Wu, płaski stan naprężenia jest mniejsza niż 1, naprężenia leżą w obszarze sprężystym. Obszar plastyczny jest osiągnięty, gdy f_y(σ) = 1. Wartości większe niż 1 są niedopuszczalne. Model zachowuje się idealnie plastycznie, to znaczy nie występuje usztywnienie.

Ortotropowy | Plastyczny | Spoina (powierzchnie)

Ten model materiałowy jest stosowany w analizach z add-onem Połączenia stalowe, aby normowo odwzorować zachowanie spoin. Na powierzchni zastępczej powstają tylko naprężenia odpowiadające składowym naprężeń σ_⊥, τ_⊥ i τ_|| spoiny. W pozostałych kierunkach naprężeń sztywność powierzchni zastępczej dąży do zera.

Model materiałowy 'Ortotropowy | Plastyczny | Spoina (powierzchnie)'

W zakładce „Ortotropowy | Plastyczny | Spoina (powierzchnie)” można określić parametry uwzględnienia plastycznego umocnienia materiału przy spoinach, na przykład wartości graniczne f_ekv i f_x dla analizy naprężeń według „metody zorientowanej kierunkowo” zgodnie z EN 1993-1-8 [1] dla spoin, zmodyfikowane o udział plastyczny (zobacz również artykuł specjalistyczny Nośność spoin pachwinowych).

Beton

Dla typu materiału „Beton” do wyboru są nieliniowe modele materiałowe Anizotropowy | Uszkodzenie i Izotropowy | Uszkodzenie (powierzchnie/konstrukcje bryłowe).

Modele materiałowe betonu

Te modele materiałowe są opisane w rozdziale Anizotropowy | Uszkodzenie podręcznika projektowania betonu lub powyżej w sekcji Uszkodzenie (powierzchnie/konstrukcje bryłowe).

Mur

Jeśli w Podstawowe dane modelu aktywowany jest add-on projektowania Projektowanie konstrukcji murowych (wymagana licencja), dla typu materiału „Mur” do wyboru są nieliniowe modele materiałowe Izotropowy | Mur | Plastyczny (powierzchnie) i Ortotropowy | Mur | Plastyczny (powierzchnie).

Modele materiałowe dla murów

Oba modele materiałowe są opisane w rozdziale Materiały podręcznika projektowania konstrukcji murowych.

Tkanina

Biblioteka materiałów zawiera dwie serie dla typu materiału „Tkanina”:

Szkło-PTFE: tkanina szklana powlekana politetrafluoroetylenem (PTFE)
PES-PVC: tkanina poliestrowa powlekana polichlorkiem winylu (PVC)

Informacje

Dla warstw takich jak ETFE przewidziany jest typ materiału „Warstwa”.

Dla materiałów tkaninowych, obok liniowego ortotropowego modelu materiałowego, dostępny jest nieliniowy model materiałowy Ortotropowy | Tkanina | Nieliniowo sprężysty (powierzchnie).

Modele materiałowe tkanin

Ten model materiałowy umożliwia realistyczne odwzorowanie ortotropowego zachowania napiętych membran tkaninowych, których sztywności w osnowie i wątku są różne. Opisuje tkaninę za pomocą reprezentatywnego elementu bryłowego (RVE) jej mikrostruktury. Dzięki uwzględnieniu geometrii tkaniny model obejmuje dla wszystkich stanów sił w membranie odpowiedni efekt odkształcenia bocznego. Ponieważ uwzględniana jest również zależna od obciążenia rozwój sztywności tkaniny, możliwa jest dokładna analiza konstrukcji membranowych.

Właściwości tkanin są wyznaczane w badaniach dwuosiowych, z których wynikają moduły sprężystości E_x i E_y oraz moduł ścinania G_xy. Sprzężenie między kierunkiem osnowy a kierunkiem wątku wynika jednak z geometrii nitek: pod obciążeniem zmienia się falistość (ondulacja) nitek w obu kierunkach. Ten efekt nazywa się w języku angielskim crimp interchange. Model materiałowy wyprowadza zatem odpowiedź materiałową z komórki elementarnej struktury tkaniny. Ta komórka elementarna obejmuje również własną nieliniowość geometryczną. Współczynniki Poissona nie są w tym modelu stosowane. Sprzężenie obu kierunków odbywa się za pomocą parametru R komórki elementarnej.

Jak przy wszystkich nieliniowo sprężystych modelach materiałowych, odkształcenie przy odciążeniu cofa się po tej samej ścieżce. Obliczenia odbywają się iteracyjnie.

Model materiałowy 'Orthotrop | Tkanina | Nieliniowo sprężysty (Powierzchnie)'

Wybierz na liście „Struktury tkanin” sposób wytwarzania tkaniny. Dostępne są dwie możliwości:

Splot płócienny
Splot koszykowy

Podaj moduł sprężystości w kierunku x (osnowa) i w kierunku y (wątek). Ponieważ moduły ścinania G_yz i G_xz przy tkaninie są zawsze zerowe, oferowane jest tylko pole wprowadzania G_xy dla modułu ścinania w płaszczyźnie tkaniny. Ta wartość może być również zerowa.

Parametr R opisuje stosunek wysokości do długości reprezentatywnego elementu bryłowego (RVE). Ta wartość musi wynosić od 0 do 1.

@formula002557#

R = \frac{h_{0}}{l_{0}}

h₀	Wysokość komórki elementarnej prostopadle do płaszczyzny membrany
l₀	Długość komórki elementarnej

Parametr R komórki elementarnej

Przy materiałach z biblioteki R = 0.25 jest ustawione domyślnie i, podobnie jak pozostałe właściwości, nie może być zmienione. Przy materiale zdefiniowanym przez użytkownika można dostosować R.

W razie potrzeby dostosuj współczynniki rozszerzalności cieplnej tkaniny α_x w kierunku osnowy i α_y w kierunku wątku. Mogą być również zerowe.

W zakładce „Wartości materiałowe” właściwości tkaniny są podane tak, jak jest to zwyczajowo w branży membran. Kierunek x odpowiada kierunkowi osnowy, kierunek y kierunkowi wątku.

@image065352#

Zakładka "Wartości materiałowe"

Grubość tkaniny

Grubość membrany jest bardzo mała i trudno jednoznacznie ją określić. W branży membran sztywności i wytrzymałości podaje się zatem w odniesieniu do szerokości, na przykład w kN/m. RFEM przejmuje tę konwencję i przelicza wartości za pomocą grubości odniesienia t_ref na wielkości naprężeń.

E_{x} = \frac{E_{x, MV}}{t_{ref}} E_{y} = \frac{E_{y, MV}}{t_{ref}} G_{x y} = \frac{G_{x y, MV}}{t_{ref}}

E_x,MV / E_y,MV / G_xy,MV	Sztywności w rejestrze 'Wartości materiałowe'
t_ref	Grubość odniesienia

Przeliczenie sztywności

Te wartości pojawiają się w zakładce Wartości materiałowe. Jeśli przypiszesz tkaninę do grubości, RFEM przejmuje grubość odniesienia t materiału jako grubość d.

Sztywność membrany E_x · t_ref odpowiada wartości odniesionej do szerokości z biblioteki. Deformacje i siły membranowe, takie jak n_x i n_y w kN/m, nie zależą zatem od wartości liczbowej grubości odniesienia, o ile wszystkie właściwości odnoszą się do tej samej grubości odniesienia. Naprężenia natomiast odnoszą się do grubości odniesienia.

Informacje

Wytrzymałości f_x,k,23 i f_y,k,23 oraz masa podstawowa m_s nie mają wpływu na obliczenia. Wytrzymałości są dostępne do analiz nośności.

Jeśli przy materiale zdefiniowanym przez użytkownika zmienisz grubość odniesienia w zakładce „Wartości materiałowe”, wpływa to na wartości w zakładce modelu materiałowego. Dlatego najpierw ustal grubość odniesienia, a dopiero potem sztywności.

Uwagi dotyczące form-finding i projektowania

Proces form-finding jest niezależny od materiału. Właściwości tkaniny nie mają wpływu na znalezioną formę. Oddziałują dopiero na następujące po nim obliczenia pod obciążeniem. Podstawy są opisane w rozdziale Proces form-finding podręcznika form-finding.

Wskazówka

Konstrukcje membranowe zachowują się silnie nieliniowo. Jeśli obliczenia nie zbiegają się, najpierw sprawdź model: Wszystkie powierzchnie membranowe i kable powinny mieć obciążenie form-finding, a wszystkie krawędzie membran powinny być podparte kablami lub podporami liniowymi.

Stałe ortotropowe napięcie wstępne jest fizycznie nieosiągalne przy powierzchniach dwukrzywiznowych. Jeśli przy metodzie standardowej połączysz ortotropowe napięcie wstępne z bardzo dużą liczbą iteracji form-finding, mogą wystąpić styczne ruchy poślizgowe w płaszczyźnie membrany, nierównomierny wykres zbieżności i duże deformacje w płaszczyźnie. To zachowanie jest niezależne od modelu materiałowego. Stosuj ustawioną domyślnie liczbę iteracji lub wybierz metodę rzutowania.

Odniesienia

Europejski Komitet Normalizacyjny. (2009). Eurokod 3: Bemessung und Konstruktion von Stahlbauten – Teil 1-8: Bemessung von Anschlüssen. Beuth Verlag GmbH, Berlin, 2010
Sandhaas, C. (2012). Zachowanie mechaniczne połączeń drewnianych z blachami stalowymi wpuszczanymi. Dissertation, TU Delft.

Rozdział nadrzędny

Materiały

Webinar

Modele

1907x

143x

Nieliniowa analiza materiałowa

1128x

63x

Model materiałpwy Tsai-Wu | Ortotropowy sprężysto-plastyczny

1728x

125x

Połączenie ramy